.[ Omhoog ] [ Fotoserie Jan en Ronald 1987-1998 ] [ Jan en Ronald 1998-2011 ] [ Fotoserie Jan en Ronald 1998-2011 ] [ Fotoserie Huwelijk 24-05-2002 ] [ De Auto's van Jan ] [ Werk Jan 1998-2010 ] [ Werk Jan vanaf 14-02-2011 ]

De auto's van Jan oktober 1998-2011

• Filmpjes ZDF Straßenfeger (TV opnamen uit 1996)

• Filmpje Autorit door Westerbork Hooimaveld

• Filmpjes Autorit Westerbork-Beilen-Oosterwolde-Wolvega-Emmeloord-Amstelveen-Haarlem

• Filmpjes Autorit Westerbork-Schoonloo-Borger-Gieten-Veendam-Appingedam-Farmsum

• Filmpje Autorit Westerbork-Assen

• Filmpjes autoritten Noord Nederland

Auto ?

Het lijkt niet zo voor de hand liggend. Iemand die zo verknocht is aan de trein en het openbaar vervoer, heeft vast geen belangstelling voor auto's. Dat ging lange tijd op voor Jan. Als-ie vier wielen heeft en hij brengt 'm van A naar B is het Jan best. Maar hij is gek op snelle treinen. Een rit per TGV, Eurostar of ICE brengt hem in vervoering. Kennelijk zit er diep van binnen in Jan toch een klein snelheidsmonstertje. 

Opvallend

En dat kwam te voorschijn in oktober 1998. Naar het werk passeerde Jan jaar in jaar uit autobedrijf Sam van Lingen. Daar stonden vaak mooie, meestal rode auto's te pronken op de stoep. Het merk was hem eigenlijk nooit opgevallen. Kun je nagaan wat een autoliefhebber hij was. Verderop aan de Amsterdamsevaart passeerde Jan een andere garage, de AlPo. Daar stonden nog mooiere, meestal witte auto's te pronken op straat. Ooit had ik een vriendje in Drenthe met net zo'n auto. Zoveel wist Jan er wel van dat hier Porsches werden verkocht. Maar goed. Het was oktober 1998 en Jan had de overstap gemaakt van het boekenvak naar de IT. Een leasebak hoorde niet bij de nieuwe arbeidsvoorwaarden, maar het was wel een tijd waarin men dacht dat de bomen tot in de hemel groeiden.

Rood

Op de ochtend van zaterdag 3 oktober moest het maar eens gebeuren. Een garage dicht bij huis leek me leek me het meest praktisch. Echt wat voor mij, niet zoeken naar een favoriet automerk, maar op het criterium fietsafstand, handig in geval van onderhoudsbeurt, dacht ik. En zo belandde Jan bij Sam van Lingen met z'n rode auto's. Op zich heeft Jan wel een voorkeur voor de vorm van een auto. Jan wil er een met een kont. Al die nieuwe vormen,  hatchback, en zo, dat is niet echt zijn smaak. Door de verkoper liet Jan zich gewillig rondleiden, totdat ze bij een mooie rode wagen, met kont, terechtkwamen. Jan was direct verkocht. Dit zou zijn auto worden. Een Alfa Romeo 155 1.8 TS uit 1992. Kenteken FP-JZ-32 met 146.000 op de teller. 

Proefrit

De verkoper stelde voor dat ik er maar eens een stukje mee moest rijden. Er werd wat geduwd en getrokken in de showroom om de auto naar buiten te krijgen.  "Ga je niet mee",  vroeg Jan aan de verkoper.  "Nee hoor, ga maar lekker in je eentje",  was zijn reactie. En daar reed Jan weg,  met m'n handen aan een mooi gelakt houten stuur. Eerst nog wat onwennig de Amsterdamse Vaart af, dan de A200 op richting Rottepolderplein. Lieve help wat een power !  In z'n tweede versnelling haalde Jan moeiteloos de 80.  Wat moest dat worden. Braaf reed Jan een rondje van zo'n 10 km. via A9, de A205 en de Prins Bernhardlaan. Het was een feit, deze auto zou het gaan worden. Nog wat administratie afhandelen, en daar ging Jan weer op z'n fietsje naar huis.

Alfa Tijdperk

Een week later, op zaterdag de 10e,  kon Jan zijn auto ophalen, en zo begon het avontuurlijke Alfa tijdperk. Op vrijdag 30 oktober was er grote wateroverlast in de Noordoostpolder, rond Meppel en langs de Overijsselse Vecht. Die dag werd ik ramptoerist. Jan reed naar Tollebeek, Meppel en Hardenberg. Tollebeek stond compleet onder water. In Meppel wandelde koningin Beatrix tot 4 maal toe op armlengte langs me heen. In Hardenberg was de lieflijke rustige Vecht veranderd in een woest kolkende grijze watermassa. Op zondag 1 november een dagje "Schönes Wochenende" per trein in Duitsland op maar anderhalf uur rijden. Om 8.45 vertrok Jan naar Emmerich. Daar had Jan de trein van 10.37 naar Keulen. De trein naar Koblenz via de linker oever van de Rijn reed op diverse plaatsen door het water, zo hoog stond de Rijn. Om 15.10 aankomst in Koblenz met een vertraging van 35 minuten. Hier op laarzen door de binnenstad gebanjerd. "Deutsches Eck" , waar Moezel en Rijn samenkomen was onbereikbaar. In een aantal straten waren inderhaast steigers neergezet zodat hoger gelegen horeca nog bereikbaar was. Via de rechter oever langs de Rijn naar Andernach. Ook daar het beeld van ondergelopen straten. Om 23.21 terug in Emmerich en om 0.45 weer thuis

Verrassing

Enfin, vele avonturen zouden volgen, waaronder ook minder aangename verrassingen uit Leeuwarden. Tussen 10 november en 8 december 1998 maar liefst vier stuks !  Op 10 november bij Amstelveen 107 km. per uur ( mocht 100 ), op 24 november bij Velsen 126 km per uur ( mocht 120 ),  op 3 december bij Badhoevedorp 108 km. per uur ( mocht 100 ) en op 8 december op de Amsterdamse ring 115 km. per uur ( mocht 100 ).  Bah,  dat was dus vier maal zestig gulden. Opmerkelijk genoeg volgde er naarna nog maar één, op 28 mei 1999 op de Amsterdamse ring 105 km. per uur.   

Snelheid

In oktober 1998 was ik gestart met een opleiding bij Cap Gemini op lokatie bij station Amsterdam Sloterdijk. Tussen kerst en nieuwjaar een weekje verlof. Daarom een 3-daagse treinreis ( Eurodomino ) Denemarken gepland voor 28 t/m 30 december. Op zondag de 27e reed Jan alvast de 750 km. naar Sønderborg, vlak over de Deense grens. Na het trein avontuur reed Jan op donderdag de 31e weer naar huis, via het stadje Tönning, het Eidersperrwerk ( foto aan begin van deze pagina ) naar Glückstadt aan de Elbe. Daar op de veerpont naar Wischhafen, en verder via Cuxhaven naar Bremerhaven aan de Weser. Nogmaals op de veerpont, naar Nordenham-Blexen, en via een landelijke route door Ostfriesland naar de nederlandse grens bij Bunde. Intussen was het bijna 6 uur, het was donker geworden, en er was de afspraak om oudjaar te vieren bij Louise, een goede vriendin. Er reed bijna niemand meer en Jan besloot de sokken er in te zetten. Vanaf Groningen reed Jan de 150 km. naar Almere in precies een uur, en de 210 km. naar huis lukte in precies anderhalf uur. Een echt "Blik op de Weg" verhaal, maar gelukkig hoefde Jan niet als onderwerp in dat programma. 

Abrupt

Vandaag de dag is Jan een brave Suzuki rijder, en 200 km per uur over de A6 is verleden tijd. Later meer over het Alfa tijdperk, en hoe dat in augustus 1999 abrupt ten einde kwam.

Suzuki

Na augustus 1997 was Jan weer autoloos burger. Maar in de zomer van 2003 begon het weer te kriebelen. Na een klein jaartje stevig doorsparen was het zover. Deze keer besloot Jan het anders aan te pakken. Ronald koopt al sinds 1990 zijn auto's bij een goede zakenrelatie in Purmerend. De afstand tot een garage liet Jan daarom geen rol spelen, maar het feit was dat een kennis, garagehouder, er al 15 jaar voor zorgt dat er probleemloos gereden kan worden. Op een zaterdamorgen naar Purmerend, en al snel viel zijn keus op een blauwe auto, uiteraard weer een met kont. Qua prijs kwam deze Suzuki Baleno Sedan 1.6 CLX boven de begroting,  maar zo gaat vaker, je ziet wat moois en je verlegt je grenzen. Bouwjaar december 2000,  kenteken 13-GJ-VJ en slechts 50.000 op de teller. Je kunt deze gegevens zelfs controleren.  

Alarm

Op een mistige maandagochtend in  november 2003 werd er al vroeg aangebeld. Onze buurvrouw van nr. 19.  "Ronald, heb je het al gezien,  er is een achterruit van je Toyota  ingeslagen... ". De auto stond nota bene pal voor ons huis. En verdulleme,  het kleine ruitje bij het achterportier lag er uit. Daarna was het achterportier opengemaakt,  en vervolgens het voorportier.  Het totale middenfront was weg !!  Waar ooit de autoradio en verwarmingsknoppen zaten gaapte nu een groot gat waar allerlei kabels uitstaken. We snapten er niks van. Waarom zoveel sloopwerk voor een autoradio ? Enfin, Ronald is er toch maar mee naar z'n werk gereden die dag. 's Avonds na het eten naar Carglass in de Waarderpolder, voor een nieuw achterruitje.

Airbags

Pas later die week kwamen we er achter wat er nu echt was gebeurd. De Toyota ging naar Purmerend voor reparatie. Toen de automonteur de schade bekeek wist hij het meteen... Oosteuropese airbag dieven. Wat blijkt....  achter het middenfront zit de computerbesturing voor de werking van de airbags. Een heel klein kastje maar met een grote waarde. Volgens de automonteur hadden ze ook geprobeerd de airbags uit het stuur en aan de bijrijderskant los te wrikken, maar dat was niet gelukt. De airbags zaten nog op hun plek. "Lieve help", was de reactie,  "en dat op een zondagnacht voor je eigen huis. Waar moet dat heen in deze wereld !". Je kunt een reportage van RTL4 zien over het fenomeen airbag diefstal (*)

2 x alarm 

Ronald besloot dat er,  na de reparatie, een alarm in zijn auto moest komen. Uitgerekend van alle auto's in de straat hadden de boeven de zijne uitgekozen. Nota bene zijn vorige Toyota was wèl voorzien van alarm. Kennelijk nogal naïef geweest bij de koop van de huidige auto in april 2002. Bij het kopen van zijn Suzuki in februari 2004 heeft Jan besloten dat ook daar alarm in moest komen. Nu weet Jan wel,  als ergens zo'n ding staat te loeien,  loopt iedereen er geërgerd aan voorbij. Het zal ook niet 100 % effectief zijn. Hopelijk zorgt het ding voor ontwaken, mochten er ooit weer boeven opduiken in de straat. En zelfs dan, een klap op je kop is het ook niet waard.

En zo is Jan sinds 1 maart 2004 Suzuki rijder. Er is in 2004 7400 km. bijgekomen op de teller. Er is 534 liter euro-loodvrij ingegaan voor E 677,- en zodoende rijdt de auto bijna 14 km op een liter. Per kilometer komt dat op 0,091 cent. Tja, treinen control freak, dan ook auto control freak.

Sail 1990

Op een middag In juni 1990 kwam Ronald thuis van zijn werk. Hij vroeg Jan "Kijk eens naar buiten door het keukenraam, valt je niets op ? ".  Maar behalve de bloeiende kamperfoelie kon Jan geen verschil zien met eerder die dag. Na een paar hints ontdekte Jan een blauw metallic Ford Escort. "Die is van ons",  zei Ronald en Jan was de koning te rijk. Eerder was er een Nissan Micra, een zorgenkindje met de raarste storingen. 

Met de trein

Op een vrijdagavond in augustus had Jan een plan. Het was "Sail Amsterdam" en Jan wilde dat wel eens bewonderen. Met de Ford Escort naar station Haarlem en parkeren langs het Staten Bolwerk. Per trein naar Sail,  zo werd immers geadviseerd in de media. Enfin, het was een heerlijke avond, al die oude zeereuzen bewonderd,  schip op en af. Rond 11 uur weer terug op station Haarlem. Bij de uitgang aan het Kennemerplein was er een hele batterij zwaailichten verderop, en een grote mensenmenigte. Daar ergens stond de auto toch geparkeerd ?  Hoe dichterbij, hoe banger het hart. Het was een enorme ravage. 

Over de kop 

We scharrelden tussen de menigte door en ohhh nee..... als een harmonica stonden daar zeven geparkeerde auto's in elkaar geschoven. Onze auto was de helft korter geworden, alle ramen waren versplinterd. Wat daarvan de oorzaak was kun je lezen in bijgaand krantenknipsel. 

Ik riep naar één van de agenten "Dat is onze auto ! "  en hij riep terug " Kunt u dat bewijzen ? ".  Gelukkig was het kentekenbewijs nog in het wrak, en na controle in combinatie met Ronald's rijbewijs mochten de persoonlijke zaken uit het verwrongen stuk blik mee. "Hoe komen we nu thuis ? " was zijn reactie.  "Oh bel maar een taxi, de verzekering betaalt"  reageerde de agent. Maar pinautomaten waren nog dun gezaaid, dus toch maar met bus 2 naar huis. Het is voor te stellen, dat was niet echt een leuk busritje. De eerste reactie thuis was "Een flinke borrel en morgen weer een dag".