 |
 |
 |
| November 1961 | Bij oma op schoot 22-10-1960 | In de voortuin Januari 1962 |
.
1959-1966 Baby, Peuter, Kleuter |
|
|
|
| November 1961 | Bij oma op schoot 22-10-1960 | In de voortuin Januari 1962 |
Puus Wiebelsteert
Tijdens de jaren 1959 - 1964 woonde oma Trijntje Gorter-Dekker nog bij het gezin in huis. Vanaf de voorkant van het huis gezien, was haar kamer aan de rechterkant. Ze sliep daar nog in een echte bedstede. Een zwarte hoge kachel stond in de winter te snorren. Vaak ging ik op visite bij oma, en mocht dan op schoot. Ze zong liedjes over het "lieuwerikje" dat zo mooi floot hoog boven de weilanden in de Wieringer kogen. Er was ook een grijs getijgerde kat, die ze steevast "puus wiebelsteert" noemde. Oma had dozen vol "pareintjes" en "likkoekjes", waar Jan van haar in mocht grabbelen. Moeder was uiteraard niet zo gecharmeerd van deze snoeperij want dan at Jan zijn bord niet meer leeg.
Krakkertjes
Tijdens de strenge winter 1962 / 1963 heeft vader twee extra slaapkamers op zolder getimmerd. Zo kregen Tine en Jan elk hun eigen kamer. Er was geen verwarming en regelmatig waren de ramen dik bevroren met de mooiste ijsbloemen. Naast onze kamertjes was nog een loze ruimte, die "het spant" werd genoemd. Onder de dakpannen zaten vogeltjes maar door dat geluid dacht Jan dat daar "krakkertjes" zaten, waar Jan eigenlijk best bang voor was.
Op zolder stond een oud harmonium, waar Jan zich al heel jong op ging uitleven. Zijn voeten konden nauwelijks bij de pedalen, dus het was nog een hele toer om er geluid uit te krijgen. Later mocht Jan op orgelles en kreeg hij een klein electronisch orgeltje.
Aalbessen
Het erf rondom het huis was één groot avontuur met allerlei verborgen hoekjes. Er stonden perken met rode en zwarte aalbessen, kruisbessen en de twee perenbomen gaven veel klimplezier. Elke jaar rond het begin van de zomervakantie werd het opeens eens erg onrustig in huis..... de bessen moesten geplukt !!
 |
 |
Uit de kelder onder oma's bedstee werden grote hoeveelheden weckflessen tevoorschijn gehaald, er kwam een fles paraffine op de keukentafel, en de kinderen werden de tuin in gejaagd om te gaan plukken. Ohhh wat een rotwerk !! Er kwam geen einde aan. En dan moesten die bessen gekookt, en met veel water en suiker kreeg je dan bessensap. Dat ging in de weckflessen met een laagje gesmolten paraffine erop. Dan mocht Jan ze één voor één weer naar de kelder dragen. Drie maal raden wat er 's winters vaak als toetje op het menu stond..... griesmeelpap met bessensap, yoghurt met bessensap, rijst met bessensap, watergruwel, enz. enz.
Stoofpeertjes
Een ander fenomeen vond altijd ergens in oktober plaats. Dan waren de peren rijp en de vroege najaarsstormen hadden vrij spel op de hoge keileemrug, waardoor de meeste peren met een harde klap op het grindpad terecht kwamen. Gelukkig vielen ze ook nog wel in het gras naast de boom. Emmers vol peren mocht Jan dan rapen, en de grindsteentjes er uit peuteren. Op zolder werden de peren dan op uitgespreide kranten neergelegd. Nadat Jan in 1977 het ouderlijk huis had verlaten, heeft het nog jaren geduurd voordat hij weer trek had in stoofpeertjes.
Tenten bouwen
In de achtertuin waren een stuk of 5 waslijnen, die in de lengterichting over de hele tuin waren gespannen. Wat was er mooier dan een "appartementengebouw" te bouwen met de verfspat-kleden van vader. Vanwege zijn schildersbedrijf lagen er grote stapels kleden in het schuurtje, en in combinatie met de waslijnen kon je daar hele doolhoven mee bouwen. De buurkinderen kwamen meebouwen om zo elk hun "appartementje" te bemachigen in het "gebouw" van kleden. In de hoogzomer bouwde Tine soms een echt grote tent waar ze dan 's nachts in mocht slapen met haar vriendinnetjes Remmy en Lida. Broertje Jan was dan absoluut niet welkom.